Jan 22, 2022 Last Updated 12:37 PM, Dec 9, 2021

Πολυτεχνείο: "Η μάνα μου ήταν εκεί, ρε φίλε"... και "Φοβάμαι" από τον Μ. Αναγνωστάκη

Read 296 times
Rate this item
(2 votes)

Στο διαδίκτυο και στα social media κυριάρχο θέμα ήταν η επέτειος του Πολυτεχνείου. Πολλοί ασχολήθηκαν με τα επεισόδια, τα στεφάνια, τη διασπορά του κορονοϊού, την πορεία του ΠΑΜΕ κ.α. Και όπως συμβαίνει συνήθως στην Ελλάδα διχάστηκε γι' άλλη μια φορά.

Στο glyfada24.gr ξεχωρίσαμε δύο αναρτήσεις για το Πολυτεχνείο τις οποίες και αναδημοσιεύει. Την πρώτη φέρνει στη δημοσιότητα ο Athanasios Kletsas η οποία αναφέρεται σε μια φοιτητική ιστορία: 

Στα χρόνια των σπουδών μου είχα έναν συμφοιτητή από Αθήνα, που είχε στο δωμάτιό του αυτήν τη φωτογραφία. Λίγο δύσπιστα στην αρχή κι αφού τον ρώτησα γιατί επέλεξε να έχει κάτι τέτοιο ως ντεκόρ, άρχισα να παρατηρώ τις φιγούρες και το σκηνικό. Με βοήθησε σ' αυτό κι η σιωπή του.
Αφού περάσαν κάποια δευτερόλεπτα και ένιωσα τη σιωπή, ξαναρώτησα το λόγο ύπαρξης της φωτογραφίας. "Η μάνα μου, ρε φίλε!!", απάντησε περήφανα. "Η μάνα μου είναι στην εικόνα αυτή!!" "Τι κάνει; φωνάζει;", ρώτησα σχεδόν αφελώς. "Τραγουδά, φίλε μου, τραγουδά!!!" Ήταν η μάνα του στη φωτογραφία. Νέα, όμορφη, δυνατή, νικήτρια. Η μάνα του στα νιάτα της, στην ακμή της, στο ντελίριο και τη μέθη του αγώνα της.
Κι όσο έλεγε τη λέξη "μάνα", χάιδευε την εικόνα της, λες κι ήταν η Παναγιά στο εικονοστάσι. "Η μάνα μου ήταν εκεί, ρε φίλε..!!! Η μάνα μου..!!". Με το 70's look της, την καμπάνα της, το ζιβάγκο της, την ψυχή της. Ήταν με τους καλούς, τους νικητές, μ' αυτούς που κράτησαν αγνό το Πολυτεχνείο στην ψυχή τους, μ' αυτούς που δεν εξαργύρωσαν αργότερα την όποια συμμετοχή τους. Ήταν με τους καλούς...
Δυστυχώς, η κυρα-Μαρια έλιωσε σαν το κεράκι στα 65 της από το κακό τέρας. Δεν ήταν αριστερή. Ούτε φανατική. Ούτε καπηλεύτηκε τη μέρα, για να κάνει το κομμάτι της. Κράτησε τη συμμετοχή της στο Πολυτεχνείο στην καρδιά της κι όχι σε κάποια τράπεζα του Λουξεμβούργου ή της Ελβετίας ή σε κάποια off-shore στα νησιά Cayman. Και σίγουρα θα ένιωθε αηδιασμένη -όπως όλοι οι μη-φανατικοί- από την καπήλευση και τη μετατροπή της επετείου από μέρα Μνήμης και Δημοκρατίας σε μέρα μονομαχίας των ταγμάτων εφόδου με τα αληταριά του μπάχαλου, που πρέπει να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους. Από το πόσο βολεύονται αμφότερες οι πλευρές.
Σήμερα που οι μη-φανατικοί αισθανόμαστε λίγο πιο μ@λ@κ@ς από την έλλειψη ισονομίας, την καπήλευση και την ανοχή στους φανατικούς, σήμερα που οι έννοιες χάνουν το νόημά τους, σήμερα που το θράσος περισσεύει, η φωτογραφία αυτή ίσως είναι γιατρειά. Και μόνη Σταθερά ο αγώνας κάποιων με φαβορίτες, καμπάνα, μακριά μαλλιά και ζιβάγκο, ο αγνός αγώνας τους χωρίς ιδεοληψίες, με μοναδικό GPS την αγάπη για Δημοκρατία.
Και φυσικά η περηφάν(ε)ια του συμφοιτητή μου, όταν έλεγε: "η μάνα μου, ρε φίλε..!!! Η μάνα μου....!!"

Η δεύτερη αναφορά είναι ένα ποίημα του Μανόλης Αναγνωστάκη: 


Φ ο β ά μ α ι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».

Φ ο β ά μ α ι  τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα... να βρουν λεκέδες στη δική σου.

Φ ο β ά μ α ι  τους ανθρώπους
που σου 'κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.

Φ ο β ά μ α ι  τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα 'σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».

Φ ο β ά μ α ι  τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.

Φ ο β ά μ α ι, φοβάμαι  π ο λ λ ο ύ ς ανθρώπους.
Φέτος... φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.

Last modified on Tuesday, 17 November 2020 18:18

Ροή Ειδήσεων

Prev Next

Find Us on Facebook