Oct 20, 2021 Last Updated 3:06 PM, Sep 6, 2021

Μιλώντας για ηρωίδες...

Published in ΑΡΘΡΑ
Read 365 times
Rate this item
(2 votes)
Tagged under
Γράφει η Κλειώ Μαρίτσα*
 
Αν με ρωτούσε κάποιος στα πέντε μου τι θεωρούσα ήρωα θα έλεγα αβίαστα τις Winx. Όντας λαμπερές, έξυπνες και όμορφες συνδύαζαν όλα όσα ήθελα να αποκτήσω όταν μεγάλωνα. Με το πέρας του χρόνου, άλλαξε το εννοιολογικό περιεχόμενο του ήρωα. Περπατάω στο δρόμο και βλέπω ήρωες και βιοπαλαιστές της φαύλης καθημερινότητας. Μπορεί να μην έχουν πολύχρωμα λαμπερά φτερά και να σχηματίζουν μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια τους αλλά πέραν του επιφανειακού στοιχείου οι μαύροι κύκλοι σηματοδοτούν θυσίες είτε προσωπικές είτε για τρίτους.
Μέσα σε μια πληθώρα ηρώων, ο υπερήρωας που ξεχώριζε ανέκαθεν και εμφανιζόταν σαν από μηχανής θεός ήταν οι μητέρες. Οι Winx της καθημερινότητάς μας δεν έχουν φτερά και γεμάτες γκλίτερ στολές αλλά περιορίζονται σε ένα  ζιβάγκο και τζιν. Είναι απλές, έξυπνες, όμορφες και λαμπερές με ενσυναίσθηση υψηλότερη από τον καθένα. Έχουν δεκάδες παράλληλους ρόλους που απορώ πως τους ικανοποιούν πλήρως εντός του 24ώρου.
• Είναι εργαζόμενες, μητέρες, ψυχολόγοι, κομμώτριες, ενδυματολόγοι, κωμικοί, κομμώτριες, δασκάλες, δικηγόροι, διαιτητές, σοφερίνες, σεφ, φίλες και πολλούς άλλους ρόλους που φαντάζουν αδύνατο να εκτελεστούν από μόνο ένα άτομο. Ωστόσο, χάρη στην πολυμηχανία, την πολυπραγμοσύνη και τις υπερδυνάμεις τους τα καταφέρνουν• υπερδυνάμεις θα έλεγα όχι τόσο σωματικές αλλά ψυχολογικές και νοήτες που θεμελιώνονται στο θελγητρό και το πείσμα τους.
Η γέννηση μας που σήμανε τη μητρότητα τους αποτέλεσε ένα δώρο αμφίσημου χαρακτήρας καθώς η γέννηση μίας νέας ζωής ταυτίζεται με τον, εν μέρει ή εξ ολοκλήρου, θάνατο της προσωπικής ζωής των μητέρων. Προτίμησαν να κάτσουν να παίξουν μαζί μας από έναν πρωινό καφέ στην Πλάκα. Προτίμησαν να μας αγοράσουν εξωφρενικά πολλά ρούχα, ενώ εκείνες κυκλοφορούσαν με ξεχυλωμένο γιακά. Προτίμησαν να τρέξουν για εμάς, ενώ εμείς μπουσουλούσαμε για εκείνες.
 
Για τα προαναφερθέντα θέλω να πω ένα «Σε ευχαριστώ μαμά». Ένα ευχαριστώ που το ξεχνάω λόγω της φαύλης καθημερινότητας και σιωπώ. Ευχαριστώ για τη σμίλευση της προσωπικότητας μου. Ευχαριστώ που μου έδειξες εμπράκτως το εννοιολογικό περιεχόμενο των αισθημάτων και των συναισθημάτων. Ευχαριστώ που με έμαθες να αγαπώ και να αγαπιέμαι. Ευχαριστώ για όλες τις εμπειρίες και τις στιγμές. Ευχαριστώ που μου έδωσες ύπαρξη, ζωή, σάρκα, οστά και νου. Ευχαριστώ που ακόμη κι αν δεν έκανες τη ζωή σου όπως την ήθελες, προσπαθείς να εκπληρώσεις και να επικουρήσεις όλους μου τους στόχους για να κάνω τη δική μου όπως τη θέλω.
Επίσης, θέλω όχι μόνο να πω «Σε αγαπώ μαμά» αλλά να το βροντοφωνάξω, έστω και άηχα μέσα από αυτό το άρθρο σκέψεων. Σε αγαπώ γιατί είσαι ο τρίτος ώμος μου. Σε αγαπώ γιατί χάρη στην ανιδιοτελή σου αγάπη κατάλαβα πως υπάρχουν αγνά συναισθήματα μέσα σε ένα κόσμο σφετερισμού και δολοπλοκίας. Σε αγαπώ γιατί ήσουν το δόρυ και η ασπίδα μου ενάντια στους darth vader της ζωής.
Τέλος, θέλω να σου πω ένα «συγγνώμη μαμά». Συγγνώμη που σε στεναχώρησα και έγινα αιτία για να κλάψεις. Συγγνώμη που ήμουν άπληστη και ενώ μου είχες δώσεις τον κόσμο σου, εγώ σου έδωσα μια καταιγίδα που τον κατέστρεψε. Συγγνώμη που έγινα αφορμή για να παραμελήσεις τον εαυτό σου.
Χρόνια πολλά, λοιπόν, σε όλες τις μαμάδες, τις  Winx της καρδιάς μας, τους υπερήρωες της καθημερινότητας.
 
* Η Κλειώ Μαρίτσα σπουδάζει στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο 
Last modified on Sunday, 09 May 2021 18:59

Ροή Ειδήσεων

Prev Next

Find Us on Facebook