Oct 20, 2021 Last Updated 3:06 PM, Sep 6, 2021

5 μήνες καραντίνας: 5 μήνες τρέιλερ

Published in ΑΡΘΡΑ
Read 415 times
Rate this item
(3 votes)

Άρθρο της Κλειώς Μαρίτσα*

Φτάσαμε κιόλας στους 5 μήνες καραντίνας, οι οποίοι κύλησαν σε ρυθμό 24ώρου. Αναλογιζόμενοι και ενδοσκοπώντας, κάνοντας μία αναδρομή στην έναρξη της καραντίνας είναι λες και έχουμε ζήσει 5 μήνες τρέιλερ.

Ψάχνουμε για ζωή και βρίσκουμε μόνο μία ρουτινιασμένη και ζαρωμένη ανέλπιδη ύπαρξη, που αντιμετωπίζει τα πράγματα μουντά και ασπρόμαυρα. Χάθηκαν οι παρδαλές και συνάμα λαμπερές αποχρώσεις των εμπειριών, όπως και οι φωτοϋποδοχείς της έγχρωμης όρασης μας. Από πρωταγωνιστές της ζωής μας καταρριχηθήκαμε σε ούτε καν θεατές. Απλά χάσαμε το εισιτήριο και καθόμαστε έξω από την αίθουσα της ζωής μήπως την κρυφακούσουμε, την κρυφοκοιτάξουμε και την αγγίξουμε, έστω και φευγαλέα.

Άνθρωποι πάσης ηλικίας παρακολουθούν το απογευματινό δελτίο ειδήσεων, λες και είναι τελικός Μουντιάλ, περιμένοντας,  μέσα στην Οδύσσεια των συναισθημάτων τους, την Ιθάκη της άρσης της καραντίνας. Να μετατρέψουν, πάλι, σε έγχρωμη την ταινία της ζωής τους και να αποκτήσουν τον πρωταγωνιστικό μονόλογο. Να κάνουν χειραψίες και ζεστές ανθρώπινες αγκαλιές. Να επανακοινωνικοποιηθούν, αποκτώντας επαφές με έμβια υπαρκτά όντα και όχι με την απάτη των κυκλικών προφίλ των μέσων (αντι)κοινωνικής δικτύωσης.

Αναπολώντας αυτές τις ευχάριστες, μακρινές, σχεδόν με ομίχλη στιγμές, σηκώνουμε να βλέφαρά μας και επανερχόμαστε απότομα, σχεδόν βίαια, στην κρύα ζοφερή πραγματικότητα. Την πραγματικότητα της ταύτισης, λόγω των συνθηκών, της διασκέδασης με τα φθηνά ριάλιτι και της προστασίας από την υγειονομική βόμβα με τη μικροβιοφοβία ή μάλλον ως αγοραφοβία.
Μιλάμε για κοινωνικό συμφέρον, που εγωιστικά και, συνάμα, ρεαλιστικά, είναι ασυμβίβαστο με τις ατομικές επιθυμίες. Επιθυμίες και απωθημένα δύο συνολικών ετών ακορντεόν καραντίνας κατά τη διάρκεια των οποίων οι οικονομικές και κοινωνικές συναναστροφές δέχτηκαν θανατηφόρα βέλη από επίδοξους τοξότες εκ των άνωθεν αποφάσεων.

Εύλογα μπορεί να αναρωτηθεί κάποιος, η κατάσταση της καραντίνας προκαλεί αναβολή ή απώλεια εμπειριών; Οι αντιδράσεις του λαού ανάγονται στην ατομική ανιδεότητα ή δυσφορία;  Υπάρχει πείνα  -γιατί ο όρος δίψα δεν επαρκεί- για ζωή, δημιουργία εμπειριών και νοερή φωτογράφιση καταστάσεων, τοπίων, χρωμάτων και προσώπων. Είμαστε φωτογραφικές μηχανές με άδειο φιλμ, παρόλο που στον γκρίζο κόσμο μας νομίζουμε πως είναι γεμάτο.

Η καραντίνα και ο εγκλεισμός είναι δύο λέξεις ακουστικά παρεμφερείς με άλλη όμως βαρύνουσα νοηματική σημασία. Μέσα σε μια πανσπερμία αρνητικών συναισθημάτων επιλέγω με διαφορά πως βρίσκομαι σε μια κατάσταση εγκλεισμού. Μέρα με τη μέρα ή μάλλον λεπτό με το λεπτό οι τοίχοι στενεύουν. Οι ανασφάλειες εμφανίζονται, εντείνονται, εξωτερικεύονται και μας κυριεύουν. Ελλειμματικό έως και ανύπαρκτο το ισοζύγιο της εσωτερικής ηρεμίας. Η τυπικά ρεαλιστική και αμερόληπτη σκέψη νοθεύεται και μολύνεται με ιό επικινδυνότερο του κορονοϊού και μετατρέπεται σαν έναν κατεστραμμένο καθρέφτη που παραμορφώνει τρομακτικά την πραγματικότητα, η οποία εμφανίζεται ως ένα δύσμορφο τερατώδες ον.

Ως πότε λοιπόν; Ως πότε θα μείνουμε κλεισμένοι στους 4 τοίχους, φυλακή της θελξικάρδιας και παράδεισος της κακομοιριάς; Ως πότε θα περνούν οι μέρες ανεπιστρεπτί με ένα βλεφάρισμα και εμείς θα τις αντιμετωπίζουμε ως έναν ανεπρόκοπο συγγενή; Ως πότε θα αναβάλλουμε ή μάλλον θα χάνουμε τη ζωή μας παθητικά; Πότε θα ανακτήσουμε τον πρωταγωνιστικό μονόλογο;
Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις για γερούς λύτες. Ρίχνουμε τα ζάρια και ελπίζουμε να φέρουμε τις πολυπόθητες εξάρες για να μπούμε στο τάβλι της ζωής και όχι απλά της ύπαρξης.

* Η Κλειώ Μαρίτσα σπουδάζει στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου 

Last modified on Monday, 26 April 2021 17:32

Ροή Ειδήσεων

Prev Next

Find Us on Facebook