Oct 20, 2021 Last Updated 3:06 PM, Sep 6, 2021

Χρονογράφημα: Καταδότης απο... φόβο!

Published in ΑΡΘΡΑ
Read 295 times
Rate this item
(3 votes)

Η Πόπη Αυγουστινιάτου, νεαρά κοντά στα σαράντα, είχε φτιάξει τη ζωή της, καθώς άρμοζε σε κοπέλα του επιπέδου της. Πτυχίο, μεταπτυχιακό, ξένες γλώσσες, ECDL, διαγωνισμός ΑΣΕΠ, διορισμός σε μια πολυπόθητη στο δημόσιο, αυτοκινητάκι, ένας αμήχανος αρραβωνιάρης -τελευταία προσθήκη- και γκρίνια… Πολλή γκρίνια.
Όλα τής έφταιγαν της Πόπης. Η δουλειά, οι συνάδελφοι, η ποιότητα ζωής, τα ακριβά ενοίκια και πάει λέγοντας. Και ενώ η ζωή κυλούσε με αρκετές εσωτερικές αναζητήσεις σε βιβλία αυτοβοήθειας, ιερωμένους που προσέφεραν αφειδώς καταπραϋντικές κουβέντες, σεμινάρια ψυχολογίας, μήπως και δώσει λύση σ’ εκείνο που την έτρωγε, ξαφνικά ξεπήδησε κάτι αναπάντεχο, κάτι εκτός σχεδίου: Ο κοροναιός.
Αρχικά, δεν έδωσε σημασία. Ας πεθάνουν στην Κίνα, τι σημασία έχει; Εμείς να είμαστε καλά. Κανείς δεν ήξερε, εξάλλου, τι ζόρι τραβούσε εκείνη η Πόπη, στο γραφειάκι της με τους ανισόρροπους συναδέλφους, και ειδικά εκείνον τον παπάρα απέναντί της με το διδακτορικό που την υποτιμούσε συνεχώς. Τα έλεγε και στον αρραβωνιάρη, ο οποίος συμφωνούσε πάντοτε λίγο αφηρημένα, με κάτι γενικολογίες.
Όταν ο ιός εξαπλώθηκε στην Ιταλία, τα έβαλε με τις βλαχάρες ταξιδιώτισσες, που τον διέσπειραν στη χώρα μας δίχως αίσθημα ευθύνης. Ήταν η στιγμή που άρχισε η ανησυχία, που σύντομα αναβαθμίστηκε σε αγωνία και αστραπιαία σε πανικό. Είχε προμηθευτεί μαντιλάκια, αντισηπτικά, οινοπνεύματα, ό,τι τέλος πάντων μπορούσε να βρει.
Περνούσε συχνά το γραφείο της με οινόπνευμα, τα χεράκια με αντισηπτικό, έτσι όπως πρέπει δηλαδή, όπως συμβούλευαν οι επιστήμονες. Την ενοχλούσε, βέβαια, που δεν τους είχαν στείλει ακόμα σπίτι τους, όπως άλλους, αλλά θέμα χρόνου ήταν.
“Καλημέρα, Πόπη! Πώς πάει;”
“Καλημέρα, Χάρη. Πώς να πάει; Αφού μας έχουν εδώ ακόμα… Αλλού κάθονται, είδες τα σχολεία…”
“Είδα, ναι. Υποθέτω ότι σύντομα…”
Μια δυσάρεστη σκέψη πέρασε ξαφνικά από το μυαλό της Πόπης. Παρατήρησε τον Χάρη, τον ασκούμενο, ρουθουνίζοντας.
“Με μετρό έρχεσαι;” τον διέκοψε.
“Ε; Ναι. Δεν έχω αυτοκίνητο ακόμα. Μαζεύω όμως…”
“Δεν έχεις κανέναν άλλον να έρχεστε μαζί;”
“Τη Νικολέτα. Ερχόμαστε μαζί με το μετρό. Βλέπεις, δεν οδηγεί”.
Χμ, σωστά. Η Νικολέτα, η άλλη ασκούμενη. Στο μυαλό της έγινε μια γρήγορη καταγραφή του προσωπικού. Όλοι είχαν αυτοκίνητα, μόνο οι δύο κακομοίρηδες χρησιμοποιούσαν το μετρό. Η Πόπη δεν έχασε καιρό. Με βήμα γοργό, ελαφρώς άγαρμπο, προσέγγισε την προϊσταμένη και της εξέθεσε τον επερχόμενο κίνδυνο. Η Νικολέτα και ο Χάρης είναι επίφοβοι, θα μολυνθούν όλοι τους εξαιτίας τους.
Η προϊσταμένη, πάλι, την παρακολουθούσε με παγωμένο ύφος. “Μάλιστα” της είπε, “θα εισηγηθώ για απολύμανση το σκ”.
“Απολύμανση; Τι να την κάνουμε; Καταλαβαίνετε τι κουβαλάνε κάθε μέρα;”
“Και τι προτείνεις; Να τους διώξουμε;”
“Καλό θα ήταν… Είναι θέμα ασφαλείας”.
“Μάλιστα” είπε η προϊσταμένη ξερά. “Πήγαινε τώρα, θα ξαναμιλήσουμε”.
Την ώρα που έφευγε η Πόπη, σαν να άκουσε κάτι του τύπου: “Γαμώ τα πτυχία σου και τα μεταπτυχιακά σου”, αλλά μάλλον θα παράκουσε.
Φ.Π.

Last modified on Sunday, 13 December 2020 10:55

Ροή Ειδήσεων

Prev Next

Find Us on Facebook