Sep 20, 2017 Last Updated 11:03 AM, Sep 20, 2017

Τις τελευταίες ημέρες δύο σημαντικές συνεντεύξεις είδαν το φως της δημοσιότητας απαντώντας στο ερώτημα γιατί είμαστε ακόμη γαντζωμένοι στην κρίση και γιατί θα πρέπει να περάσουν αρκετά ακόμη χρόνια ώστε να επιστρέψουμε στην ομαλότητα.

Του Κ.Σαρρηκώστα

Η πρώτη συνέντευξη ήταν αυτή του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στα «Νέα» ο οποίος σύμφωνα με όσα είπε μόνο η πιστή εφαρμογή των μνημονίων και η αυστηρή τήρηση των όρων τους αποτελεί διέξοδο για τη χώρα, ενώ η δεύτερη συνέντευξη ήταν αυτή του Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος είπε σε απλά ελληνικά ότι η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης τα τελευταία δύο χρόνια στοίχισε στην Ελλάδα 100 δισ. ευρώ.

Βέβαια, τα λάθη και οι καθυστερήσεις των δανειστών, που εκτροχίασαν μια ολόκληρη χώρα, δεν υπήρξαν στο λεξιλόγιο του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, ενώ σε συνδυασμό με τις δικές μας παραλείψεις το μάρμαρο το πληρώνει, όπως γίνεται πάντα, ο λαός.

Και είναι τουλάχιστον άστοχο να θεωρούμε ότι η Κύπρος και η Πορτογαλία τα κατάφεραν πολύ πιο γρήγορα από εμάς, όπως λέει ο κ. Σόιμπλε, καθώς εφάρμοσαν μια συνταγή που τους έβγαλε από την κρίση. Δεν λέει όμως ότι το συγκεκριμένο μοντέλο τους οδήγησε στη μόνιμη επιτροπεία εφαρμόζοντας για πολλά ακόμη χρόνια ένα σκληρό και αδυσώπητο πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής.

Στον αντίποδα και οι δικές μας ευθύνες είναι τεράστιες. Δεν έχουμε καταφέρει να απαλλαγούμε από τις στρεβλώσεις του παρελθόντος, λειτουργώντας σε κρίσιμες αποφάσεις με το συναίσθημα και όχι με τη λογική.
 
Απουσιάζει σε πολλές περιπτώσεις η πολιτική βούληση για ζωτικές μεταρρυθμίσεις και «νοικοκύρεμα» στην πράξη, με τη διαχείριση των σκουπιδιών μας να είναι ένα εξόφθαλμο παράδειγμα, γιατί, αν και εν έτει 2017, εφαρμόζουμε πρακτικές προ πενήντα ετών. Με απλά λόγια ακόμη και σήμερα δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από την πελατειακή υποτροπή η οποία αγγίζει δυστυχώς όλα τα στρώματα.

Από τον απλό εργαζόμενο στους ΟΤΑ που με το τρικ των συμβάσεων έχει καταστεί όμηρος στις ορέξεις των κυβερνώντων έως και τους εφοπλιστές που, παρά τις υποσχέσεις για κατάργηση των προνομίων τους, οι εξαρτήσεις με την εξουσία δεν επιτρέπουν καμία αλλαγή παγιωμένων πρακτικών, την ώρα που ο πρόεδρος της ΤτΕ προειδοποιεί για τέταρτο μνημόνιο αν δεν υπάρξει ρύθμιση του χρέους.

Καλό είναι, λοιπόν, να αναλογιστούμε και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε σε προσωπικό ή συλλογικό επίπεδο μήπως και καταφέρουμε οι επόμενες γενιές να ζήσουν σε ένα περιβάλλον που το κάθε ξημέρωμα δεν θα τους αποκαλύπτει τα αποκαΐδια που άφησε πίσω της η κρίση. Μια ευθύνη που την έχει ξεχωριστά ο κάθε ένας από εμάς, κυρίως όμως οι δανειστές, οι οποίοι μετέτρεψαν σε συντρίμμια μια ολόκληρη χώρα. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η πρόσφατη αναφορά της γερμανικής εφημερίδας Tageszeitung προς την κυβέρνηση της Γερμανίας σημειώνοντας με νόημα: «Η Γερμανία εμφανίζεται σαν παράλογος ηγεμόνας που κυριαρχεί στην Ευρώπη και βασανίζει βάναυσα τις ασθενέστερες χώρες. Κι αυτό κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να το πληρώσουμε»…

Τις τελευταίες ημέρες δύο σημαντικές συνεντεύξεις είδαν το φως της δημοσιότητας απαντώντας στο ερώτημα γιατί είμαστε ακόμη γαντζωμένοι στην κρίση και γιατί θα πρέπει να περάσουν αρκετά ακόμη χρόνια ώστε να επιστρέψουμε στην ομαλότητα.

Του Κ.Σαρρηκώστα

Η πρώτη συνέντευξη ήταν αυτή του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στα «Νέα» ο οποίος σύμφωνα με όσα είπε μόνο η πιστή εφαρμογή των μνημονίων και η αυστηρή τήρηση των όρων τους αποτελεί διέξοδο για τη χώρα, ενώ η δεύτερη συνέντευξη ήταν αυτή του Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος είπε σε απλά ελληνικά ότι η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης τα τελευταία δύο χρόνια στοίχισε στην Ελλάδα 100 δισ. ευρώ.

Βέβαια, τα λάθη και οι καθυστερήσεις των δανειστών, που εκτροχίασαν μια ολόκληρη χώρα, δεν υπήρξαν στο λεξιλόγιο του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, ενώ σε συνδυασμό με τις δικές μας παραλείψεις το μάρμαρο το πληρώνει, όπως γίνεται πάντα, ο λαός.

Και είναι τουλάχιστον άστοχο να θεωρούμε ότι η Κύπρος και η Πορτογαλία τα κατάφεραν πολύ πιο γρήγορα από εμάς, όπως λέει ο κ. Σόιμπλε, καθώς εφάρμοσαν μια συνταγή που τους έβγαλε από την κρίση. Δεν λέει όμως ότι το συγκεκριμένο μοντέλο τους οδήγησε στη μόνιμη επιτροπεία εφαρμόζοντας για πολλά ακόμη χρόνια ένα σκληρό και αδυσώπητο πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής.

Στον αντίποδα και οι δικές μας ευθύνες είναι τεράστιες. Δεν έχουμε καταφέρει να απαλλαγούμε από τις στρεβλώσεις του παρελθόντος, λειτουργώντας σε κρίσιμες αποφάσεις με το συναίσθημα και όχι με τη λογική.
 
Απουσιάζει σε πολλές περιπτώσεις η πολιτική βούληση για ζωτικές μεταρρυθμίσεις και «νοικοκύρεμα» στην πράξη, με τη διαχείριση των σκουπιδιών μας να είναι ένα εξόφθαλμο παράδειγμα, γιατί, αν και εν έτει 2017, εφαρμόζουμε πρακτικές προ πενήντα ετών. Με απλά λόγια ακόμη και σήμερα δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από την πελατειακή υποτροπή η οποία αγγίζει δυστυχώς όλα τα στρώματα.

Από τον απλό εργαζόμενο στους ΟΤΑ που με το τρικ των συμβάσεων έχει καταστεί όμηρος στις ορέξεις των κυβερνώντων έως και τους εφοπλιστές που, παρά τις υποσχέσεις για κατάργηση των προνομίων τους, οι εξαρτήσεις με την εξουσία δεν επιτρέπουν καμία αλλαγή παγιωμένων πρακτικών, την ώρα που ο πρόεδρος της ΤτΕ προειδοποιεί για τέταρτο μνημόνιο αν δεν υπάρξει ρύθμιση του χρέους.

Καλό είναι, λοιπόν, να αναλογιστούμε και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε σε προσωπικό ή συλλογικό επίπεδο μήπως και καταφέρουμε οι επόμενες γενιές να ζήσουν σε ένα περιβάλλον που το κάθε ξημέρωμα δεν θα τους αποκαλύπτει τα αποκαΐδια που άφησε πίσω της η κρίση. Μια ευθύνη που την έχει ξεχωριστά ο κάθε ένας από εμάς, κυρίως όμως οι δανειστές, οι οποίοι μετέτρεψαν σε συντρίμμια μια ολόκληρη χώρα. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η πρόσφατη αναφορά της γερμανικής εφημερίδας Tageszeitung προς την κυβέρνηση της Γερμανίας σημειώνοντας με νόημα: «Η Γερμανία εμφανίζεται σαν παράλογος ηγεμόνας που κυριαρχεί στην Ευρώπη και βασανίζει βάναυσα τις ασθενέστερες χώρες. Κι αυτό κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να το πληρώσουμε»…

Τις τελευταίες ημέρες δύο σημαντικές συνεντεύξεις είδαν το φως της δημοσιότητας απαντώντας στο ερώτημα γιατί είμαστε ακόμη γαντζωμένοι στην κρίση και γιατί θα πρέπει να περάσουν αρκετά ακόμη χρόνια ώστε να επιστρέψουμε στην ομαλότητα.

Του Κ.Σαρρηκώστα

Η πρώτη συνέντευξη ήταν αυτή του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε στα «Νέα» ο οποίος σύμφωνα με όσα είπε μόνο η πιστή εφαρμογή των μνημονίων και η αυστηρή τήρηση των όρων τους αποτελεί διέξοδο για τη χώρα, ενώ η δεύτερη συνέντευξη ήταν αυτή του Κλάους Ρέγκλινγκ, ο οποίος είπε σε απλά ελληνικά ότι η διαπραγμάτευση της κυβέρνησης τα τελευταία δύο χρόνια στοίχισε στην Ελλάδα 100 δισ. ευρώ.

Βέβαια, τα λάθη και οι καθυστερήσεις των δανειστών, που εκτροχίασαν μια ολόκληρη χώρα, δεν υπήρξαν στο λεξιλόγιο του Γερμανού υπουργού Οικονομικών, ενώ σε συνδυασμό με τις δικές μας παραλείψεις το μάρμαρο το πληρώνει, όπως γίνεται πάντα, ο λαός.

Και είναι τουλάχιστον άστοχο να θεωρούμε ότι η Κύπρος και η Πορτογαλία τα κατάφεραν πολύ πιο γρήγορα από εμάς, όπως λέει ο κ. Σόιμπλε, καθώς εφάρμοσαν μια συνταγή που τους έβγαλε από την κρίση. Δεν λέει όμως ότι το συγκεκριμένο μοντέλο τους οδήγησε στη μόνιμη επιτροπεία εφαρμόζοντας για πολλά ακόμη χρόνια ένα σκληρό και αδυσώπητο πρόγραμμα δημοσιονομικής πολιτικής.

Στον αντίποδα και οι δικές μας ευθύνες είναι τεράστιες. Δεν έχουμε καταφέρει να απαλλαγούμε από τις στρεβλώσεις του παρελθόντος, λειτουργώντας σε κρίσιμες αποφάσεις με το συναίσθημα και όχι με τη λογική.
 
Απουσιάζει σε πολλές περιπτώσεις η πολιτική βούληση για ζωτικές μεταρρυθμίσεις και «νοικοκύρεμα» στην πράξη, με τη διαχείριση των σκουπιδιών μας να είναι ένα εξόφθαλμο παράδειγμα, γιατί, αν και εν έτει 2017, εφαρμόζουμε πρακτικές προ πενήντα ετών. Με απλά λόγια ακόμη και σήμερα δεν μπορούμε να απαλλαγούμε από την πελατειακή υποτροπή η οποία αγγίζει δυστυχώς όλα τα στρώματα.

Από τον απλό εργαζόμενο στους ΟΤΑ που με το τρικ των συμβάσεων έχει καταστεί όμηρος στις ορέξεις των κυβερνώντων έως και τους εφοπλιστές που, παρά τις υποσχέσεις για κατάργηση των προνομίων τους, οι εξαρτήσεις με την εξουσία δεν επιτρέπουν καμία αλλαγή παγιωμένων πρακτικών, την ώρα που ο πρόεδρος της ΤτΕ προειδοποιεί για τέταρτο μνημόνιο αν δεν υπάρξει ρύθμιση του χρέους.

Καλό είναι, λοιπόν, να αναλογιστούμε και εμείς τι μπορούμε να κάνουμε σε προσωπικό ή συλλογικό επίπεδο μήπως και καταφέρουμε οι επόμενες γενιές να ζήσουν σε ένα περιβάλλον που το κάθε ξημέρωμα δεν θα τους αποκαλύπτει τα αποκαΐδια που άφησε πίσω της η κρίση. Μια ευθύνη που την έχει ξεχωριστά ο κάθε ένας από εμάς, κυρίως όμως οι δανειστές, οι οποίοι μετέτρεψαν σε συντρίμμια μια ολόκληρη χώρα. Άλλωστε δεν είναι τυχαία η πρόσφατη αναφορά της γερμανικής εφημερίδας Tageszeitung προς την κυβέρνηση της Γερμανίας σημειώνοντας με νόημα: «Η Γερμανία εμφανίζεται σαν παράλογος ηγεμόνας που κυριαρχεί στην Ευρώπη και βασανίζει βάναυσα τις ασθενέστερες χώρες. Κι αυτό κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα να το πληρώσουμε»…

Find Us on Facebook